Vrijdag 14 oktober 2016

De dag begon nog zo goed. Na Mark van MRK Media opgehaald te hebben in Zwolle, vertrokken we vol goede moed richting Brussel. Ik had bewust voor dit vliegveld gekozen, vanwege de perfecte vertrektijd. Wat ik echter niet kon vermoeden was dat we onderweg nog verschillende obstakels zouden tegenkomen.

File

File, een meer pakkende kop is er niet voor deze vrijdagochtend. Eerst belandden we in de beruchte file bij de Merwedebrug. In België begon pas het echte oponthoud. De ene na de andere file. We zagen hierdoor de aankomsttijd steeds verder oplopen, na enige tijd zelfs tot de uiterste boarding tijd. Ik kan je vertellen dat we behoorlijk onrustig werden.

Vlucht

Na veel stress arriveerden we 10 minuten voordat de gate zou sluiten op Brussel Airport. De volgende horde was dus om zo snel mogelijk de bagagecontrole voorbij te komen. In de wetenschap dat Brussel nog niet zo lang geleden is opgeschrikt door een aanslag was dit de volgende uitdaging. De camera koffer van Mark werd al snel opgemerkt en Mark werd er dan ook uitgevist. Dit alles zorgde ook nog eens voor een aantal kostbare minuten oponthoud. Toen we inmiddels arriveerden bij de gate konden we vrijwel direct instappen. Dat was dan wel weer een voordeel. Opluchting maakte zich inmiddels meester over ons. Echter, niet voor lang. Wat volgde was de meest onrustige vlucht die ik ooit heb meegemaakt. Het is maar 1 uur en 20 minuten naar Milaan Bergamo, maar we zijn meerdere malen door turbulentie enkele honderden meters in een vrije val geraakt. Mark en de vrouw naast me waren op zijn zachtst gezegd nogal onrustig en ik was nog steeds de autoreis aan het verwerken.

Regenachtig Italië

Die turbulentie kwam niet zomaar ergens vandaan. Het was namelijk bar slecht weer in Italië. Het regende behoorlijk, wat het moeilijk maakte om buitenopnames te maken. Uiteindelijk kwamen we na de auto opgehaald te hebben aan op de plaats van bestemming. We werden vriendelijk ontvangen en begonnen eerst met een goede espresso.

Lichtpunt van de reis

Om weer terug te zijn in de fabriek was hoe dan ook het lichtpunt van de reis. Hier was alles om te doen. Samen met een goede cameraman het prachtige proces van sokken maken filmen. Vol goede moed gingen we aan de slag. We merkten overigens wel dat de Italianen het nogal spannend vonden dat we gingen filmen. Continue zaten ze op ons op de huid wat we allemaal aan het filmen waren en kwamen met goedbedoelde tips. Mark kreeg het er soms benauwd van want die wilde zijn eigen creativiteit invulling geven. Ik keek er inmiddels niet van op na al 4 jaar zaken te doen met Italianen.

Hostel

Na alles geschoten te hebben keerden we terug naar Bergamo waar ik een hostel had geboekt. Na even snel uit eten geweest te zijn, hadden we wel genoeg meegemaakt voor 1 dag. De volgende dag zou om 05.00 uur de wekker gaan omdat we 08.00 uur alweer terug zouden vliegen. Na de ervaring van gisteren zouden we iets eerder vertrekken. Dat leek ons niet onverstandig. Toen we in de auto zaten en we het terrein wilde afrijden kwam de volgende tegenslag ons tegemoet. Beide hekken van het hostel zaten op slot. Ongelofelijk! We zagen ook de terugvlucht ineens in gevaar komen.

Schot in de zaak

In het begin bleven we beiden vrij rustig. We hadden inmiddels al wat meegemaakt de laatste 24 uur dus ook dit was geen verrassing meer. Direct belde ik met het hotel in de hoop dat dit nummer ergens naar doorgeschakeld zou worden. Geen resultaat. Na overleg besloot Mark vervolgens over de balie te leunen om een sleutelbos te pakken die we achteraan het bureau zagen liggen. Nood breekt wet, blijkbaar letterlijk. Toen Mark de sleutel in zijn hand had ging er ineens een deur open en wat er toen gebeurde was net een scène uit een film. De eigenaar van het Hostel kwam met een pistool op ons gericht de ruimte binnen. Hij hield Mark, maar eigenlijk ons beiden onder schot. Gelukkig konden we deze man al snel overtuigen dat we geen kwaad in de zin hadden, maar alleen maar onze vlucht wilde halen. Je moet er wat voor over hebben om te filmen in Italië!

Terugreis

Het verdere verloop van de terugreis was zo standaard als het maar zijn kan, gelukkig maar. Geen extreme turbulentie, geen lange files. Gewoon perfect! We hadden nogal wat meegemaakt in de laatste 24 uur. Ondanks het slechte weer, het missen van bijna 2 vluchten, de bizarre situatie in het hostel, hadden we (voor mij) iets zeer waardevols op film vastgelegd. Mark is inmiddels zo goed als klaar met de montage en ik hoop jullie snel het resultaat te kunnen laten zien van deze bijzondere 24 uur.

Saluti,

Carlo Lanza